Miranda geeft haar kijk op de Interparlementaire Unie in Panama

Miranda, kan jij kort toelichten wat de Interparlementaire Unie is en waarom jij daar aanwezig was?

De IPU is de wereldorganisatie van nationale parlementen, die door politieke dialoog en parlementaire diplomatie tracht bij te dragen tot vrede en veiligheid en het parlement als instelling voor democratie en goed bestuur wil versterken. Tweemaal per jaar wordt de Assemblee georganiseerd en is er ook een Belgische delegatie aanwezig. Ikzelf was aanwezig als vertegenwoordigster van de N-VA.

Wat was voor jou de grootste motivatie om deel te nemen aan deze buitenlandse conferentie?

In de eerste plaats het feit dat ik mijn partij en in het verlengde Vlaanderen er kon vertegenwoordigen, via zowel formele als informele contacten. Daarnaast ook het gegeven dat ik tal van nieuwe inzichten kon verwerven rond uiteenlopende thema’s, die in tal van landen op een verschillende manier beleefd worden. Het gaat namelijk om meer dan 155 landen, gaande van Koeweit tot Venezuela, over Zuid-Afrika tot Canada. Dit is een unieke kans om internationale ervaring op te doen, die me zeker nog van pas kan komen in eigen land.

Welke thema’s vormen de core business van de IPU en welke trokken jouw bijzondere aandacht?

De organisatie is voornamelijk belangrijk op het vlak van de vrije meningsuiting en het promoten van participatie van vrouwen in de politiek. Als vrouwelijk politicus en lid van het Adviescomité voor Maatschappelijke Emancipatie in het Federaal Parlement, ging mijn specifieke aandacht logischerwijze vooral uit naar deze laatste problematiek. Dit is ook een problematiek die in verschillende landen zeer anders van aard is: vrouwenrechten, laat staan deelname aan de politiek, is niet in alle landen een evidentie.

Hoe werkt zo’n conferentie dan praktisch? Waar en hoe komen de thema’s aan bod en aan welke activiteiten neem je dan zelf deel?

Alles gebeurt via dagelijkse bijeenkomsten, commissies, debatten en expedities. Zelf was ik lid van de Meeting of Women Parliamentarians, een bijeenkomst van de vrouwelijke parlementsleden en van de First Standing Committee , waar de thema’s vrede en internationale veiligheid ter sprake kwamen. Tussen deze dagelijkse werkzaamheden door, nam ik ook deel aan een stadsexpeditie die georganiseerd werd door Unicef. Maar dit is vooral het formele aspect: welke vergaderingen zijn er, wie zetelt daar in en wat komt er aan bod. Wat vooral belangrijk is, en zeer interessant, zijn de informele contacten: welke mensen kom je tijdens die werkzaamheden tegen, welke dingen hebben zij je informeel te vertellen, … Dàt was de grootste bron van informatie.

Je had het over de bijeenkomst van vrouwelijke parlementsleden, kan je daar wat meer over vertellen?

Zoals ik al zei, heb je de formele en de informele bijeenkomsten. Formeel kwamen we op verschillende tijdstippen samen in de zogenaamde Meeting of Women Parliamentarians. Daarbij werd de problematiek van de participatie van vrouwen in de politiek en hun vertegenwoordiging in de verschillende parlementen besproken. Uit de verschillende gesprekken werd snel duidelijk dat wat dit onderwerp betreft de situaties zeer uiteenlopend zijn. Terwijl in eigen land de discussie gaat over de vermeende loonkloof tussen man en vrouw, moeten in zeer veel landen vrouwen nog opkomen voor basisrechten, tegen geweld, manipulaties, ongelijkheid, corruptie en machtsmisbruik.

Naast deze formele bijeenkomst, werden voornamelijk informele contacten gelegd met de andere Women Parliamentarians, in mijn geval van Miranda met vrouwen uit ondermeer Roemenië, Zuid-Korea en Oostenrijk. Het zijn vooral deze contacten die zeer leerrijk zijn.

Je zetelde ook in een ander comité, inzake vrede en veiligheid. Wat kan je ons daar over vertellen?

Als lid van het zogenaamde First Standing Committee volgde ik inderdaad de gesprekken op die betrekking hadden op de thema’s vrede en internationale veiligheid. Elk land kreeg daarbij de mogelijkheid om de situatie in eigen land toe te lichten. Wat België betreft, kon niet veel meer gemeld worden dan dat er democratische verkiezingen plaatsvinden, die nauwelijks betwist worden. Mijn opvallendste vaststelling betrof het gegeven dat in een zeer groot aantal landen de verkiezingen in hun geheel niet vreedzaam verlopen, dat de uitslagen vaak betwist worden en dat van democratie, zoals wij dat kennen, in vele gevallen nog lang geen sprake is. Tijdens de debatten werd door de sprekers voornamelijk aangegeven wat ze van de IPU verlangden om de situatie in eigen land te verbeteren. De IPU kan zich uiteraard niet mengen in de verkiezingen in individuele landen, maar kan wel aanbevelingen formuleren en in samenwerking met de VN optreden bij situaties zoals deze in Egypte, Ivoorkust, Tunesië, …

Ook hier waren de informele contacten de meest interessante. Zo legde ik persoonlijk contact met de voorzitter van de Commissie, een man uit Bangladesh. Een onvergetelijke ervaring!

Kan je ons tot slot nog ervaring meegeven die het meest zal bijblijven?

Zoals ik al zei, werd aanvullend op de bijeenkomst van de vrouwelijke parlementsleden en de dagelijkse werkzaamheden van de commissies, een stadsexpeditie georganiseerd door Unicef. Deze expeditie,  in de armste wijken van Panama, opende mijn ogen voor de schrijnende armoede en de grote kloof tussen rijk en arm. Voor mij persoonlijk was dit een erg emotionele ervaring, die ik  niet anders dan als choquerend kan beschrijven.

Meer info over de IPU vind je op deze website, meer info over de 124e Assemblee in Panama vind je op deze website. De website van de Belgische delegatie, inclusief foto's uit Panama, vind je hier terug.