Johnny Thijs: dank voor bewezen diensten

Door Miranda Van Eetvelde op 24 december 2013, over deze onderwerpen: Overheidsbedrijven

Als gedelegeerd bestuurder van bpost heeft Johnny Thijs een uitstekend parcours afgelegd. Daarvoor wordt hij door de regering-Di Rupo bestraft. Voor N-VA-Kamerleden Miranda Van Eetvelde en Steven Vandeput een onbegrijpelijke beslissing, die in de eerste plaats ideologisch is. 

Verouderd, verlieslatend en vastgeroest. De toekomst van De Post leek niet rooskleurig toen Johnny Thijs in 2002 de voedingssector inruilde voor de logistiek. Sindsdien heeft het bedrijf een fundamentele hervorming doorgemaakt. Het personeelsbestand slankte af. Nieuwe nichemarkten werden ontgonnen. De rode cijfers verdwenen, en de hervorming werd vorige zomer bekroond door een succesvolle beursgang.

​​Op twaalf jaar tijd is Thijs erin geslaagd om een oubollig overheidsbedrijf om te vormen tot een slagvaardige en winstgevende marktspeler. Dat alles in een krimpende markt. Die evolutie verliep niet zonder slag of stoot. Maar dat Thijs deze hervorming heeft kunnen leiden zonder grote onenigheid met de vakbonden, pleit voor zijn capaciteiten als leidinggevende.

​​Noodgedwongen moeten al onze overheidsbedrijven vroeg of laat een dergelijke transitie doormaken. De Europese vrijmaking van sectoren met traditionele overheidsmonopolies - post, spoor, energie - daagt de overheidsbedrijven uit om de soms rigide werkkaders in te ruilen voor flexibiliteit en efficiëntie. Weinigen staan daarin vandaag verder dan bpost.

Electorale logica boven bedrijfsdenken

De regering-Di Rupo grijpt het aflopen van het huidige contract aan om een nieuwe verloning vast te leggen. Waar anderen echter beloond worden voor geleverde inspanningen, wordt Johnny Thijs voor zijn krachttoer door de regering-Di Rupo bestraft met een bijna halvering van zijn loon.

​​Onder het aflopende contract verdiende Johnny Thijs 1,1 miljoen euro bruto per jaar - 91 667 euro bruto per maand. Daarvoor draagt hij de verantwoordelijkheid voor 26 000 werknemers. Het bedrag werd twaalf jaar geleden vastgelegd door een regering waarin, zoals vandaag, de socialistische en liberale partijen zetelden. Voor alle duidelijkheid: dat loon is niet afkomstig van belastinggeld, maar stamt uit de winsten die onder leiding van Thijs door bpost gerealiseerd werden. Dankzij die winst ontving de staat dit jaar 93 miljoen euro aan dividenden, bovenop ettelijke miljoenen aan belastinginkomsten.

​Een dergelijk loon is niet niets. Toch valt het in het niet in vergelijking met de loonbriefjes van sommige sportlui. In verschillende sporttakken investeert de staat overigens wél belastinggeld in plaats van winsten te innen.

​​De regering komt daar nu op terug, tegen het advies in van het remuneratiecomité, van de regeringscommissaris en van de Raad van Bestuur. Minister van Oveheidsbedrijven Labille (PS) zet zijn wil door en brengt om ideologische redenen het loon van de gedelegeerd bestuurder verder terug. Alle lof en twaalf jaren van realisaties ten spijt wordt een succesvol beleid afgestraft. De beslissing van Johnny Thijs om het nieuwe contractaanbod niet te aanvaarden, is dan ook een normale menselijke reactie. Anno 2013 is het blijkbaar mogelijk dat een van de meest succesvolle managers opgeofferd wordt voor electorale belangen. Een minister van Overheidsbedrijven laat zijn ideologische achtergrond primeren boven goed bestuur binnen het postbedrijf.

​Dat roept inderdaad vragen op over de economische rol die een overheid in de eenentwintigste eeuw moet en kan spelen. Het is een publieke taak om te zorgen dat er postbedeling is. Maar moet de overheid deze taak ook zelf uitvoeren? Als we deze vraag positief beantwoorden en de overheid inderdaad zelf actief wil zijn op de vrije markt, moeten we ook aanvaarden dat de regels van de vrije markt voor iedereen gelden. Dat wil zeggen dat verloning bepaald wordt door de internationale vraag en aanbod naar bestuurlijke talenten, ook bij bpost. 

 

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is