Loonkloof dichten door mentaliteitswijziging

Door Miranda Van Eetvelde op 8 maart 2012, over deze onderwerpen: Economie, Ondernemen, Werken

Vandaag is het opnieuw Internationale Vrouwendag. Omwille van de symboliek wil de meerderheid in de Kamer straks een wetsvoorstel goedkeuren om de loonkloof tussen mannen en vrouwen te dichten. De N-VA zal zich bij die stemming onthouden. Niet omdat wij niet vinden dat mannen en vrouwen die hetzelfde werk doen, niet hetzelfde moeten verdienen. Wél omdat we denken dat een wetsvoorstel alleen geen einde zal maken aan de loonkloof.

Werknemers die dezelfde job doen, moeten hetzelfde loon krijgen, dat staat buiten kijf. Elk verschil in verloning dat niet objectiveerbaar is, is onaanvaardbaar. Maar, en dat is de reden waarom wij denken dat een alleenstaand wetsvoorstel niet zaligmakend is, er bestaan ook tal van andere redenen waarom mannen en vrouwen gemiddeld niet evenveel verdienen. Redenen die niets met discriminatie te maken hebben.

Zo werken vrouwen meer dan mannen in ‘zwakkere’ sectoren, waar de lonen lager liggen. Vrouwen werken meer deeltijds, met minder kans op carrière. Bij loonsonderhandelingen spelen voor hen andere prioriteiten, in de eerste plaats de combinatie arbeid en gezin.

Als wetgever willen wij eerlijk zijn: een wetgevend initiatief kan niet alle factoren van de loonkloof aanpakken. Ook nadat dit wetsvoorstel goedgekeurd is, zullen de loonverschillen blijven bestaan. Het zou niet ernstig zijn de kiezer wijs te maken dat dit voorstel een historische stap is in de strijd voor gendergelijkheid.

Niet dat het wetsvoorstel geen lovenswaardige maatregelen bevat. De betere gegevensinzameling is er één van: om de loonkloof aan te pakken, moet ze eerst in kaart worden gebracht en worden de loongegevens op de sociale balans uitgesplitst naar geslacht. De overheid krijgt hiermee per bedrijf een beter zicht op de verschillen.

De loonkloof wordt ook een vast thema in het sociaal overleg. Ook dat is goed, want het is in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de sociale partners om te waken over correcte verloning, via onder meer genderneutrale functieclassificatiesystemen.

Problematisch voor ons is de functie van de bemiddelaar, die verantwoordelijk wordt voor de klachtenbehandeling. De personeelsverantwoordelijke of de vakbondsafgevaardigde zijn toch ideaal geplaatst om klachten te signaleren? Zelfs het ACV geeft toe dat de bemiddelaar het normale overleg rond loon- en arbeidsvoorwaarden dreigt te doorkruisen. De bemiddelaar is symbolisch, meer niet.

Ook zijn precieze statuut blijft onduidelijk: wordt hij vrijgesteld? Geniet hij bijzondere ontslagbescherming? Een amendement van de N-VA om de bemiddelaar uit het wetsvoorstel te halen, werd door de indieners verworpen.

Al deze overwegingen maken dat de N-VA dit wetsvoorstel, hoe goed het ook bedoeld is, niet zal goedkeuren. Gelijk werk moet gelijk verloond worden, daar blijven wij bij. Maar de historische strijd voor gendergelijkheid verdient beter dan een alleenstaand en symbolisch wetsvoorstel op een symbolische dag. Echte gendergelijkheid vereist een mentaliteitswijziging.

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is