Vlaamse ambtenaren afhankelijk van willekeur Milquet

Door Miranda Van Eetvelde op 14 juli 2011, over deze onderwerpen: Ambtenaren, Politiek, Werken

De huidige wetgeving maakt de toekenning van het recht op loopbaanonderbreking van personeelsleden van niet-federale overheden, zoals de Vlaamse ambtenaren, volledig afhankelijk van de willekeur van minister Milquet. Dit betekent een onnodige uitholling van de regionale autonomie die leidt tot een ongelijke toekenning van sociale rechten.

De loopbaanonderbrekingsmogelijkheden van personeelsleden van zowel federale als niet federale besturen wordt federaal geregeld per KB. Dit houdt in dat de besturen aan hun personeel enkel die vormen van loopbaanonderbreking kunnen toekennen die daarin opgesomd staan. So far so good, denk je dan. Datzelfde KB bepaalt dat wanneer niet-federale overheden (zoals de Vlaamse of Waalse overheid, maar ook instellingen zoals UZ Gent) hiervan gebruik willen maken, ze de goedkeuring nodig hebben van de federale ministerraad (lees: minister Milquet). Elke wijziging in het personeelsstatuut inzake loopbaanonderbreking van niet-federale overheden wordt dus afhankelijk gemaakt van de goodwill van een federale minister. Dit omdat de middelen om die loopbaanonderbreking te financieren, afkomstig zijn uit federale bron: de RVA.

Dit zou weinig problematisch zijn indien de praktijk zou uitwijzen dat dit slechts een formaliteit is en de federale goedkeuring quasi automatisch volgt. De praktijk leert ons evenwel iets anders: een aangepast personeelsstatuut van een niet-federale overheid mag gedurende maanden of soms zelfs jaren niet toegepast worden omdat minister  Milquet haar goedkeuring niet verleent. Dit was onder andere het geval bij de aanpassing van het Vlaams Personeelsstatuut, waaronder duizenden Vlaamse ambtenaren vallen. Nadat de federale wetgever in maart 2010 de leeftijdsgrens voor ouderschapsverlof optrok van 6 naar 12 jaar, besloot de Vlaamse overheid onmiddellijke deze aanpassing van toepassing te maken op haar eigen personeel. Op de goedkeuring van de federale ministerraad was het echter 1 jaar en 3 maanden wachten, ondanks het feit dat de budgettaire impact uiterst beperkt was en het de loutere toepassing van wetgeving betrof. Hierdoor hebben tal van Vlaamse ambtenaren hun recht op ouderschapsverlof verloren, aangezien hun kind intussen ouder dan 12 jaar geworden is.

Ongelijke behandeling

Een dergelijke aanslag op de rechten van duizenden Vlaamse ambtenaren ging quasi geruisloos voorbij en dus besloot ik minister Milquet hierover aan te spreken. Enigszins voorspelbaar schermde ze met het begrip 'lopende zaken', dit om de zaak vlug af te handelen. Dat argument kan echter niet anders dan als bizar worden bestempeld: het UZ Gent kreeg voor exact dezelfde aanpassing,  in volle periode van lopende zaken, 'reeds' na 6 maanden een akkoord.

Extra onderzoek leerde mij dat men voor een andere categorie van Vlaamse ambtenaren, de arrondissementscommissarissen, reeds in oktober 2009 (!), geruime tijd vóór de regering van lopende zaken dus, een aanvraag tot goedkeuring indiende. Hierop is het ondertussen reeds 1 jaar en 9 maanden wachten. De logica is ver te zoeken: 6 maanden, 1 jaar en 3 maanden en 1 jaar en 9 maanden. Dit voorspelt weinig goeds voor de provinciegouverneurs waarvoor recent ook een aanvraag werd ingediend…

Wat leert ons dit uiteindelijk? De regelgeving zoals die nu bestaat zorgt voor een onnodige en disproportionele uitholling van de regionale autonomie. Niet-federale overheden lopen steevast achter de federale overheid aan. In de praktijk leidt dit niet enkel tot het verliezen van sociale rechten, maar ook tot een ongelijke behandeling van verschillende categorieën personeelsleden: rechten die onmiddellijk van toepassing zijn op federale personeelsleden en werknemers uit de privésector zijn pas van toepassing op niet-federale personeelsleden wanneer het minister Milquet uitkomt, maanden of jaren later dus.
Om deze carrousel in de toekomst te vermijden en een snelle toekenning van sociale rechten aan àlle personeelsleden te garanderen, diende ik een wetsvoorstel in dat de goedkeuringsverplichting voor niet-federale overheden vervangt door een kennisgevingsverplichting: voortaan zou de federale ministerraad louter op de hoogte moeten worden gebracht.

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is